Witaj Nobody, dzień dobry.

Skoro w naszej wymianie myśli przewinęło się słowo bóg(Bóg),

chciałbym  do tego nieobowiązująco nawiązać.

Zauważyłem, że jesteś również  bardzo dobrze zorientowany

w starych wierzeniach, bóstwach słowem mitologii.

Kiedyś pasjonowałem się mitologią, grecką w szczególności.

Ze wspomnień o tym wynika mi, że każdy z bogów, bożków,etc.

 a było ci ich co  niemiara, zarządzał nazwijmy to jakąś dziedziną,

cząstką świata (wszechświata). Sprawiało to na mnie wrażenie,

że oni, ci bogowie już ten świat zastali. Nigdzie nie doczytałem się,

że ten bóg bogów Zeus ten świat stwarzał z niczego,

lub że robił to przy pomocy innych słowem, że to w ogóle robili.

Nie wykluczam, że nie przeczytałem wszystkiego.

Być może, że jest gdzieś w literaturze taki opis.

Jeżeli masz wiedzę na ten temat, to podziel się proszę.

Pozdrawiam.

Ze wspomnień o tym wynika mi, że każdy z bogów, bożków,etc.
a było ci ich co niemiara, zarządzał nazwijmy to jakąś dziedziną,
cząstką świata (wszechświata). Sprawiało to na mnie wrażenie,
że oni, ci bogowie już ten świat zastali.
Nigdzie nie doczytałem się,
że ten bóg bogów Zeus ten świat stwarzał z niczego,
lub że robił to przy pomocy innych słowem, że to w ogóle robili.

Michu, Ala odpowiedziała na to, co uleciało Tobie z pamięci. Tak to wyglądało w istocie: Chaos – z niego wyłonili się Uranos (niebo) i Gaja (ziemia)- z nich zrodzili się m.in. Tytani, w tym Kronos – ojciec Zeusa. Jakoś trzeba było sobie wytłumaczyć skąd to, co pod stópkami i nad główkami.

Jak widzisz Zeus niczego nie stwarzał, bo sam był dopiero którymś tam kolejnym bogiem. Ale faktem jest, że mitologia grecka różni się od biblijnego opisu stworzenia zasadniczo. Nie ma w niej demiurga, przynajmniej w teogonii Hezjoda. Ten stworzyciel to postać późniejsza, wyłoniona dopiero przez greckich filozofów, którzy ujęcie Hezjodowskie traktowali jak bajki dla prostego ludu, a których to umysły nie czuły się usatysfakcjonowane owymi bajkami dla szaraczków.

Taki dysonans (bajki Hezjoda kontra bajki filozofów) wskazujący na ewolucje systemów wierzeń da się również uchwycić w biblii. Ta, choć stanowi pewien już okrzepły przekaz nie jest wolna od śladów pokazujących wyraźnie, że powstała na bazie równie naiwnych bajek, niczym te funkcjonujące wśród prostego ludu Achajów, co je potem wreszcie zebrał i spisał Hezjod.

Najlepiej wspomnieć o tym urywku z Genesis, w którym czytamy, jak to bóg przechadzał się po ogrodzie Eden. To pozostałość po takich samych jeszcze bardzo prymitywnych opowiastkach, jak te klechdy o zgrai Olimpijczyków, czy wcześniej o Tytanach, ucinaniu sierpem jaj (Uranos kontra Kronos), połykaniu kamieni (Kronos kontra Zeus), itd.
I tak jak w pewnym momencie greckim filozofom przestały wystarczać wyjaśnienia ludowe to sobie poszukali demiurga, tak samo bardziej skomplikowanego stworzyciela poszukali sobie myśliciele żydowscy.

Warto przy okazji poświęcić chwilkę na odpowiedź o przyczyny zmian. Jedną już zarysowaną wyżej jest niezadowolenie myślicieli. Inna ma swe z kolei korzenie w ewolucji systemów społecznych. Naukowcy są dosyć zgodni, że monoteizmy (monoteizm żydowski nie był i nie jest jedynym, pierwszym też nie) zaczęły powstawać gdzieś tak ok. VII wieku p.n.e. To czas, gdy ludzkość na danych obszarach ma już za sobą spore doświadczenia w ukonstytuowywaniu się silnych państw z silnymi władcami. Dokładnie ujmując jedynowładcami. Przyszedł zatem czas na dostosowanie tego, co na ziemi do tego, co podobno miałoby być w niebie.
I tak jak politeizmy to odzwierciedlenie tworzenia się luźnych relacji między jeszcze małymi i niezbyt rozwiniętymi państwowościami, tak monoteizmy to pokłosie imperializmów.

Jak dla mnie to nie ma różnicy pomiędzy stwierdzeniami „bóg jest światłością”, a „bóg jest klamerką do bielizny”. Taki sam bełkot. Równie dobrze mógłby być cegłą. (Ala)

Ale dla każdego ezoteryka bełkot zgodnie z jego swojską definicją doskonały i niepodważalny.
Cóz. Zawsze ludzie byli bardzo przywiązani do swoich bóstw, niezależnie czy tych z teogonii Hezjodowej, czy tych zwanych światłem, cegłą, miłością, klamerka do bielizny, misiami Yogi, czy mesjaszem. I nic się nie zmieniło. Także w tym, że jednoznacznych dowodów na realna egzystencję swoich mrzonek dostarczyć nie potrafią.  A za ataki na te konfabulacje ludzkich umysłów zarówno kiedyś, jak dziś można doczekać się niejednokrotnie wykrzywionych wściekłością twarzy konfabulujących, a w najlepszym przypadku marnie ukrywanej wyższości istotek uduchowionych nad niepodniecającymi się efemerycznym pojęciem „dusza”. Przekonał się o tym onegdaj o ile dobrze pamiętam Anaksagoras, przekonują się o tym i dziś ateiści i racjonaliści, gdy pozwolą sobie kpić z imaginacji współczesnych ezoteryków. Naturalnie uważających swoje wymysły za coś bardzo prawdziwego tylko dlatego, że zgodnie z postępującą nowoczesnością w jaskini i na obejściu przed nią nawiązują do osiągnięć mechaniki kwantowej, czy Darwinizmu.

Bo czymże jak nie dostosowaniem systemu wierzeń do współczesnych wymogów są choćby pomysły o bogach – wyewoluowanym straszliwie (technicznie, bądź mentalnie; różne wersje się spotyka) gatunku inteligentnych małp?
I czymże, jak nie dostosowaniem się do współczesnych wymogów jest nadawanie myśli ponadprzeciętnych zdolności? Jakoś trzeba było przecież wybrnąć, gdy gdzieś tak na początku XX wieku okazało się, że mózg nie jest szlachetnym siedliskiem duszy, tylko procesorem sterującym także mało romantycznymi mechanizmami, jak choćby oddychanie, czy wypróżnianie. Dla ówczesnych był to spory szok.
Notabene udało się to dzięki badaniom weneryków.