Dziś na tapetę wezmę publikacjęRoberta Cialdiniego – Wywieranie wpływu na ludzi, GWP,Gdańsk 1996, s. 270. Liczba stron to informacja dla Beliala.

Jest to pozycja będąca podstawązrozumienia pewnych przyczyn i zachowań ludzkich. Lektura na którejwielu innych autorów badających ludzkie zachowania się opiera,czerpiąc z niej pełnymi garściami, nierzadko ocierając się oplagiat.

Wielu z nas antyklerykałów przeczytai zrozumie to co czuliśmy a nie potrafiliśmy nazwać. Wszystko toco opisuje Cialdinii, w praktyce wykorzystuje Kościółrzymskokatolicki i inne religie.

Społeczny dowód słuszności (jeden zrozdziałów książki) czyli tworzenie wrażenia, że wszyscy torobią, mamy w naszej rzeczywistości podane jak na tacy kościelnejprzy okazji beatyfikacji JP2. Media i usłużni klerowi ludziewmawiają nam, że MY wszyscy na to czekaliśmy, że My wszyscy w tymuczestniczymy, że to największe możl;iwe dobro które mogło nasspotkać i spotkało. Największy zaś koncert zakłamania i obłudydają politycy każdego szczebla a szczególnie jest to obrzydliwegdy robią to tzw. ludzie lewicy. A przecież wcale tak nie jest. Jasam zdobyłem się na odwagę i w rozmowach ze znajomymi i obcymipowiedziałem, że robię wszystko aby nie oglądać beatyfikacji i wtym nie uczestniczyć. I wiecie co? Wszyscy potwierdzali, że im teżciężko z tego powodu, aż im się niedobrze robi z tego powodu.Jednak udają przed sobą i przed innymi. W myśl zasady modlę się,bo się inni modlą. A w duchu mam to gdzieś, tylko nie chcę dostaćkopniaka.

Zatem nie lękajmy się i stawmy czołozłudzeniu jakim jest domniemana potęga Kościoła. Kler ma bowiemtylko tyle, na ile pozwolą im ludzie.

Mark Leary, wywieranie wrażenia nainnych. O sztuce autoprezentacji, GWP, Gdańsk 2001, s. 251.

Ta ciekawa i cenna książka, pozwolinam zbudowanie takiego własnego obrazu w oczach innych, jaki zawszepragnęliśmy. Pozwoli nam na lepsze i efektywniejsze przekazanieinnym tego co uważamy za ważne i konieczne. Zdawałoby się, żeprawda powinna się sama obronić. Życie jednak pokazuje, że niezawsze ten ma rację, co ma rację, tylko ten ma rację, co wyglądai mówi jakby miał rację. Dlatego w jest tak, że to często ci copotrafią mamić przekonują innych do siebie a nie ci co mająrację. Kłamać trzeba umieć, prawdę mówić - też.

Zatem jeśli chcemy kogoś przekonaćdo siebie, musimy być atrakcyjni, ale nie w taki mdły sposób jakArłukowicz. Konieczny jest atrakcyjny wygląd, i atrakcyjny sposóbprzekazania swojej racji. W tej dziedzinie wiele do nadrobienia maSLD która jest mdła i niewyraźna.

Po krótkiej przerwie, spowodowanej sobotnio niedzielną pracą wogrodzie oraz zaangażowaniem w mało konstruktywną dyskusję zNobody i Beliallem, wracam do „lektur” .

Ostrzegam, że sąproblemy z dotarciem do nich. Zwłaszcza, że w bibliotekach od czasudo czasu są czystki. Do likwidacji idą książki nie tyle wiekowe,zniszczone co „nieprawomyślne” oraz cieszące się małąpopularnością. W kuratoriach i nadzorczych ciałach bibliotek, cowybory, są zmiany polityczne. Prawica zawsze w teren wtedy wysyła„inkwizytora” który decyduje co zostawić, a co zniszczyć. Moja znajoma bibliotekarka część takich książek rozdała wśródznajomych, część trzyma w domu a resztę zdała do utylizacji.Czasy „auto de fe” wcale nie minęły.

Jerzy Cepik, Torqumada, MOW, Kraków 1991, s. 427.

Dzieło dotyczyczasów Torquemady, rządów w Hiszpanii Izabeli Kastylijskiej jejmęża Ferdynanda Aragońskiego. Autor ze znawstwem oraz z wielkąwnikliwością w formie fabularyzowanej opisuje batalię Izabeli ozjednoczenie kraju, wojnę z Maurami, zagładę Granady, wygnanieŻydów. Kulisy wyprawy Kolumba oraz powstanie inkwizycyjnejbiurokratycznej machiny zagłady na której wzorowali się naziści istalinowcy, nieudolnie zresztą.

To jedna z tychnielicznych książek, wartych przeczytania. Polecam.

Bartolomé de Las Casas, Krótka relacja o wyniszczeniu Indian, „Wdrodze”, Poznań 1988, s. 135.

Nie wymagarekomendacji. Nie dawno na łamach Faktów i Mitów można się byłozapoznać z jej fragmentami.

Dodam tylko odsiebie, że mój egzemplarz opatrzony został wprowadzeniem,autorstwa Wojciecha Giertycha który wzorem najzagorzalszych cenzorówepoki Gomółki, słowną ekwalibrystyką próbował zneutralizowaćantyklerykalną wymowę relacji. Zaś pani tłumacz KrystynaNiklewiczówna wyżaliła się, jaki to naiwny, prostacki,nieporadny i rozwlekły jest autor dzieła. Dziwne, że takapublikacja w ogóle ukazała w Polsce.

Robert Bolt, Misja, PAX, Warszawa 1990, s. 204.

Wspaniała, mądrai gorzka książka dramacie Rodrigo Mendozy, w tle zaś tragediatubylców paragwajskiej dżungli wśród których tworzą misjęjezuici. Losy ich wszystkich są zależne od chciwości ludzimiernych ale wiernych. Wielka polityka machiavelicznych, katolickichwładców świata jeszcze raz niszczy coś pięknego i dobrego.Możliwe, że takie coś, istniało tylko w wyobraźni autora.

Robert Boltnapisał scenariusz do filmu o tym samym tytule, wyreżyserowanyprzez Rolanda Joffe. Opatrzony doskonałą, wzruszającą, porywającąmuzyką Ennio Morricone. Zaś wybitne kreacje w tym filmie stworzyliRobert de Niro i Jeremy Irons.

Nie muszę nikogozachęcać do książki, ani tym bardziej filmu. Prawda?

Dogmatyka katolicka, W. Kalinowski,J. Rychlicki, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań-Warszawa-Lublin1957r., Imprimatur : Kanclerz Kurii Metropolitalnej ks. L.Haendschke, Wikariusz Generalny ks. Fr. Marlewski, wyd. VIIb, s.151.

Gdy poszperałem wdomu na strychu, znalazłem tę oto „bezcenną” publikację. Wtak dziś przeklinanych, odsądzanych od czci i wiary czasachstraszliwej komuny, ta książka była podręcznikiem dla SzkółOgólnokształcących, zatwierdzonym pismem MinisterstwaOświaty z dnia 21 stycznia 1957r. Nr PO3-54/57. Wydanym w nakładzie100 tysięcy egz.

W tym wielkopomnymdziele dowiadujemy się, że „…człowiek został stworzony nawyobrażenie i podobieństwo nasze”. „Wyobrażenie” oznaczanaturalne, a „podobieństwo” nadprzyrodzone dary Boże. Cytatdosłowny.

Człowiek w Raju,został wyniesiony ponad własną, podłą naturę, posiadał łaskęuświęcającą, był dzieckiem Bożym i dziedzicem nieba. Otrzymałmożność uczestniczenia w wiecznej szczęśliwości. Adam i Ewamieli nadzwyczajnie jasny umysł, wolę skłonną do dobrego, niepodlegali chorobom i namiętnościom, nie odczuwali zdrożnychpopędów.

Dysponując takimicudownymi umysłami, widać doszli do wniosku, że ten raj to niejest wcale taki cymes jak i wmawiał bóg. Popełnili czynstraszny, zeżarli owoce z „drzewa wiadomości dobrego i złego”.Zapewne to było drzewo pod szczególną ochroną, ginącygatunek…owoce im się długo, zgagą odbijały. Według autorówksiążki, pierwsi rodzice zgrzeszyli potwornie, stali sięniewdzięcznikami, ugryźli rękę co jeść dawała. Tym czynem,zbuntowali się przeciw bogu, a najgorsze, że zrobili to gdyżchcieli być mu równi. Ciekawe, czy bóg gdyby nie żarłtych jabłek, to straciłby swoje boskie moce? Może to właśniebyło, prawdziwą przyczyną gniewu jego. Jabłek by mu zabrakło.Zaś wszechświat zaroiłby się od bogów. Gdy zaśskończyłyby się jabłuszka, to spadli by do rangi podbogów,czyli nas.

W sumie, mająctakie wspaniałe ponoć umysły, to wręcz się prosiło aby byćrównym bogu, skoro to było możliwe. Radzi prarodzicezawinili tylko jednym, zrobili to nieudolnie i dali się na tymprzyłapać. Za to spotkała ich zasłużona kara.

Jest to oczywiścietzw. grzech pierworodny, który każdy z nas, poza ateistamiodziedzicza. Grzech nieposłuszeństwa, buntu.

Szczególniedla mnie uciesznym rozdziałem, było „Zmartwychwstanie ciał”.Polecam, miodzio… Tak w skrócie, ożyjemy ponownie wszyscy,ci wierni, mierni ale wierni znaczy się zbawieni - w lepszych,pięknych. Za to ci skazani, potępieni – w ciałach brzydkich iszkaradnych, aby ich zło było widoczne na zewnątrz. Brrr… jużsię boję.Jeszcze nie tak dawno księża straszyli wiernych, że jakbędą kopulować w święta, to im się dzieci kalekie będąrodzić.

Ciała będąwolne od cierpień, pożądliwości, otoczone jasnością,zapewne naturalna bioluminescencja, także zdolne do teleportacji,będą obywać się bez snu i jadła. Rozpocznie się nowe,pozagrobowe życie. Jak dla mnie, to koszmar.

Książka jestpodzielona rozdziały i podrozdziały, w sposób jasny,klarowny i tendencyjny , delikatnie mówiąc, omówiono wniej sakramenty, rolę Kościoła, boga, jego syna, rzeczyostateczne, posiłkując się cytatami z Bibli, odniesieniami dotradycji Kościoła przy pomocy słownej manipulacji, z jakiejsłynęli jezuici.