Roman Kubicki :

"I znów się z Panem zgadzam. Przypomnę, że żyjący w pierwszej połowie XVIII w. Bernard Mandeville pisał: „Ludzie mogą chodzić razem do kościoła i żywić jednakowe przekonania ile im się tylko podoba; wszakże skłonny jestem mniemać, iż gdy modlą się o chleb powszedni, biskup obejmuje tą prośbą pewne rzeczy, o których zakrystian nie myśli zgoła.” Podobnie być może jest z niepewnością, z którą boryka się zarówno prezes banku zarabiający kilkaset tysięcy złotych miesięcznie, jak i człowiek bezrobotny. Prezes nie zna źródeł niepokoju bezrobotnego, bezrobotny – nie potrafi nawet wyobrazić sobie przyczyn niepokoju prezesa. Obowiązuje zatem zasada: Powiedz, czego się lękasz lub o co się martwisz, a powiem ci, kim jesteś.

Ale niepewność ma najpewniej niejedno imię i w różnych kostiumach pojawia się w naszym życiu. Chciałbym nie mieć wątpliwości, że niepewność, która karmi się lękiem o pracę, strachem przed głodem i bezdomnością, kompromituje społeczeństwo, w którym równocześnie przysłowiowy prezes zamartwia się, że być może jutro straci kilkanaście milionów, gdyby nie to, że z tego braku wątpliwości nic nie wynika. Jacek Kuroń marzył o socjalizmie z ludzką twarzą i o taki socjalizm walczył.

Zabrzmi to patetycznie, ale chyba nigdy w historii świata nie było takiej sytuacji, aby „rozsypało się” państwo, które było głównym właścicielem społecznych zasobów. Już nigdy nie udowodnimy, że droga wytyczona przez amerykańskich doradców reprezentujących prostacki liberalizm nie była jedyną możliwą drogą ustrojowych transformacji naszego państwa. I w ten sposób Jacek Kuroń „wywalczył” – mówiąc w lapidarnym skrócie – kapitalizm, który zwłaszcza w początkowym stadium odmawia prawdziwego człowieczeństwa wszystkim, którzy nie są odpowiednio zamożni. Czy socjalizm z ludzką twarzą jest niemożliwy?

Nie wiem! W artykule prof. Tadeusza Kowalika „Systemowe źródła obecnego kryzysu światowego” („Master of Business Administration”, IX-X 2009) znalazłem interesujący przypis: „Często wyraża się opinię, że bogaczy jest niewielu i podział ich majątku nie przyniósłby zmiany w położeniu licznych ubogich. Otóż w 1992 roku Bank Rezerwy Federalnej(!) opublikował obliczenie wskazujące, że gdyby podzielić majątek najbogatszych 10% pomiędzy 90% pozostałej ludności, to każda rodzina amerykańska otrzymałby 137 tys. dol. Była to wówczas suma, która wystarczała na zakup niewielkiego domu w miejscach nierekreacyjnych i niewielkomiejskich.”

Narzuca się, rzecz jasna, zarówno pytanie: kto by wówczas mieszkał w miejscach rekreacyjnych i wielkomiejskich? – jak odpowiedź, że miejsc rekreacyjnych i wielkomiejskich już po prostu nie było. Osobiście nie lubię miejscowości rekreacyjnych oraz wielkich miast, więc wizja taka mnie nie przeraża. Ale może nie przeraża mnie tylko dlatego, że jest to jedynie wizja?" -
http://zygmuntbauman.pl/index.php/zycie-w-kontekstach/to-sie-musialo-predzej-czy-pozniej-stac/ 

 

 

Dziękuję za poprawienie linka.

 

Polecam - Michał Syska : Niesprawiedliwość glebą dla autorytaryzmu - http://lewica.pl/?id=21658 

Kapitanie, odpowiadam na pytanie: również. Chwalę sobie ŻO/DO i uznaję za cud... boski, że JK się chciało tak solidnie popracować jak żadnemu innemu lekarzowi, biologowi, biochemikowi, że o armii farmaceutów nie wspomnę, za co zresztą ma ich wszystkich przeciw sobie. W innych warunkach Nobel murowany. Jo?

Do : kapitana - zadam ci naiwne pytanie,bo chemię omijałam szerokim łukiem,jeżeli sól i cukier słusznie uważane za "niepożądane" w naszym organiźmie,to jak odnieść się do słodzików,zwłaszcza że nie wszystko smakuje bez dosłodzenia. Wiem że aspartam w słodzikach szkodzi zwłaszcza na wzrok,ale są bez tego składnika lub z małą domieszką.Napewno jest to pochodna sacharyny,ale nic więcej na ten temat nie wiem.

I jeszcze to - http://www.monitor-ekonomiczny.pl/s17/Artykuły/a107/Prawda_o_terapii_szokowej.html 

Po cud bez Boga - http://www.przekroj.pl/ludzie_rozmowy_artykul,6801.html 

Król jest nagi - http://www.radiownet.pl/radio/wpis/6158/ 

Hm. A jaki z Pana demokrata u lekarza z jego dla Pana receptą, o której Pan nie wie czy pomoże?

 

Państwo to poważna sprawa, stąd wielu urzędujących fachowców, chyba że jakoby fachowców. Urzędników mamy ze cztery razy więcej niż w PRL-u? Po co?

Nie tylko u lekarza ,ale w każdym urzędzie :"mołczać i ruki po szwam"- tego nauczyliśmy sami tych ,wyżej od nas .My uszy po sobie i nikomu nie przychodzi do głowy jakakolwiek dyskusja

http://alepper.blog.onet.pl/Wojny-w-Iraku-i-Afganistanie-a,2,ID407043465,n