Patrzcie, patrzcie…
To już teraz nie jestem Szenbornem. Feniksem zdaje się też już nie. Teraz jestem Tamarką.
Pan elegant zamarzył o partnerce.
No i mamy odsłonę spektaklu: „rozpaczliwie poszukując kobiety”.
Nawet jest gotowy w imię słusznie pojętych poświęceń robić z siebie idiotę, wypisując bzdety, co zresztą niedouczonemu przychodzi bez trudu. Wzruszenie zapiera dech w piersiach na taki ładunek dramatyzmu i determinacji.
I faktycznie. Marząc o trofeach gówno wpadło w wentylator i rozbryznęło po forum. Ale czemuż się dziwić. Lecenie latami na ręcznym może każdego załamać i doprowadzić do spustoszeń w umyśle.
W nawiązaniu do marzeń, jakie esteta wyraził na wątku: Redaktorzy wp. Co prawda kawy nie dostanie, ale chętnie zobaczę fajtłapę, co na swoim blogu:

http://mastersex.blog.onet.pl/

czarno na białym udowadnia, gdzie fantazje, a gdzie realne możliwości leżą. Najbardziej oprócz geriatrii stosowanej ubawił mnie fakt, że gostek od swojej pierwszej (sprzątaczki Tereski  w czasach PRL) musiał bidulek czekać na swoją drugą (Ewa) wiele, wiele latek, bo aż do epoki Internetu.
W Polsce to tak gdzieś dopiero końcówka lat 90-tych. Przy dobrych wiatrach.
Niech napisze mi coś jeszcze na priv, jak ostatnio.  A potem niech koniecznie na forum opisze jak to jest byc olewanym.

Serdecznosci fiksacie.

Nie wiem doprawdy …czy my w tym samym świecie żyjemy?
Radocha vel nowe jego wścielenie jawracam. Wymysliłeś tę historyjkę na poczekaniu? Jeśli tak to po co?
Aby podgrzać klimat? Wpadło tym razem tobie do łba, że opowieści z mchu i paproci wprawdzie wdzięczne i podatne uszy tu mogące znaleźć nie są żadną pomocą, ani tym bardziej wytyczną w zderzeniu z rzeczywistością, w której nie tylko antyklerykałowie się poruszają?
Owszem, rzeczywistośc jest taka, że koligacje odgrywają pewną rolę. Jednak tych koligacji nie posiadając jedynym orężem jest walka z wykorzystaniem prawa. To spore narzędzie.

A propos. Jeśli ktoś chce być faktycznie skuteczny to pozostaje inne wyjście. Bardzo proste. Wypisac dziecko z lekcji religii. I tyle.

Ale wracając do prawa. Chyba jednak trochę pomieszały niektóre persony.
1. Zatrudniającym katechetę jest dyrektor. Kropka. Nic poza tym. I to na ręce dyrektora składa się podania. Co on z tym zrobi to już inna sprawa.
2. Innym faktem jest, że każdy katecheta (może być z laikatu, albo z duchowieństwa) musi się legitymować tzw. misją, ten papier wystawia lokalne biskupstwo.
Co oznaczają te dwa punkty? Tylko tyle, że dyrektor każdej placówki jest zobowiązany do wyboru osób na etat katechety spośród tych, którzy posiadają odpowiednie zezwolenie (akredytacje) z kurii, ale nie zmienia to faktu, że osoba zatrudniającą jest dyrektor.
Stąd to do niego kieruje się wniosek o zmianę katechety. I tyle.

Ponadto jeśli reakcja dyrektora jest nieadekwatna do naszych oczekiwań zawsze można skarżyć do kuratorium, a ponadto nadać sprawie wymiar medialny. Dziś akurat atmosfera jest dosyć sprzyjająca, by tego typu problemy kierować do Ruchu Palikota. Ma to tym bardziej sens, że przy okazji w praktyce można będzie sprawdzić zaangażowanie posłów z ich przychówkiem w sprawę normalizowania norm tego kraiku nad Wisłą.

Na marginesie. Sprawa jest o tyle ciekawa, że zgodnie z prawem władze świeckie nie mają prawa ingerencji w zarówno metodykę, jak i program nauczania na lekcjach katechezy. Pytanie rodzi się, czy pewnych wypowiedzi nie można podciągnąć pod termin „podżeganie”.
Nie znam dokładnie słów zakonnicy. Stąd trudno mi określić, czy wyczerpana została formuła „podżeganie” i do czego.

Na pewno zgodnie z nawet tak ogólnikowym naświetleniem tematu przez założyciela wątku zachodzi podejrzenie o obrazę w tym wypadku osób homoseksualnych przez katechetę w trakcie zajęć w szkole publicznej. Ten przypadek i temu podobne powinny posłużyć właśnie RP do podejmowania debaty o zderzeniach na linii ideologia katolicka, a prawo świeckie oraz debacie o słuszności, bądż wręcz przeciwnie w kwestii akceptacji wykorzystywania miejsc publicznych, aby propagować myśli stojące w opozycji do oficjalnych stanowisk, przyjetych przez państwo światopoglądowo neutralne.

Oprócz powyższych dywagacji istnieje jeszcze jedna droga. Proces z powództwa cywilnego.
Tu jednak najbardziej właściwymi do podjęcia działań są osoby, bądź stowarzyszenia reprezentujące osoby o orientacji homoseksualnej. Pukamy do drzwi pana Biedronia …

Reasumując. Jeżeli dyrektorowi szkoły przedłoży się stosowne możliwości, przed wszystkim perspektywę procesu z powództwa cywilnego jest to swoistą zachętą zarówno dla niego, jak i dla kurii, by sprawę załatwić polubownie.

I jeszcze jedno reasumując. Już końcowe. Zwracamy się do zatrudniającego katechetę (dyrektor), ale niekoniecznie ze wszystkimi argumenty na pismie. Raczej w szczerej serdecznej rozmowie naświetlamy, jakie drogi spróbujemy wykorzystać w razie nie przychylenia się do naszej „prośby”. Myslę, że niejeden dyrektor i niejedna kuria nie ma ochoty w dniu dzisiejszym na ubabranie w sytuację mogącą przysporzyć jej złe PR.

Na koniec uwaga natury ogólnej do założyciela watku. Istnieje różnica pomiędzy postawą roszczeniową, a postawą wymagającą zachowania standardów ( w tym wypadku europejskich, bo polskie można różnie definiować).
Proponuję w miare możliwości zachować tę drugą.

Ach. Radocha. Cieszy mnie niepomiernie, że edytowałeś swój poranny post w kwestii kreatywności zawodu korektora tekstów. Uprzedni wpis sensu nie miał. Czyżbyś zrezygnował z wypisywania i podpisywania się pod bzdurami w hołdzie dla mej osoby? Albo wreszcie zaczął efektywnie korzystać z Google?
Immer hin, jak mawiają sąsiedzi zza Odry.