KOMENTARZ NACZELNEGO
Biceps
Planowałem w połowie wakacji napisać całkiem luźny komentarz o tak zwanej dupie Maryni i wakacyjnych ogórkach. Kiedy już wizję swą miałem urzeczywistnić – jak to w życiu nierzadko bywa – w jednej chwili odechciało mi się żartów, ogórków, a nawet dupy, i to w każdej postaci. Dostałem bowiem w dupę od losu.

Na działce pod Łodzią postanowiliśmy z żoną umyć naszego psa rasy shar-pei, który z powodu swej gęstej sierści cierpi bardzo podczas upałów. Ja trzymałem silne psisko za obrożę, żona mydliła je szarym mydłem. Woda do mycia była „zaletniona” na piekącym słońcu, ale do spłukania pozostał tylko szlauch. To, co my wyobrażaliśmy sobie jako wielką ulgę, dla psa okazało się zapewne szokiem termicznym. Wystrzelił więc z czterech łap do góry, a że żarcia mu nie skąpimy, zrobił to z wielką siłą. Niestety, razem z nim wystrzeliła też moja ręka, na szczęście lewa. W ułamku sekundy wyprostowała się i skręciła. Usłyszałem trzask, jakby złamanej gałęzi, i poczułem piekący ból. Byłem przekonany, że mam złamaną kość, ale było o wiele gorzej. Zerwało mi się główne wiązadło przytrzymujące dwugłowy mięsień bicepsa. Uświadomił mi to na pogotowiu lekarz i zalecił jak najszybszą operację. – Alternatywa jest taka, że będzie pan miał 20 procent siły w tej ręce, i to już do końca życia – oznajmił, a mnie wyszła para oczu na sprężynach. Poza czytaniem książek i stukaniem w klawiaturę komputera mam bowiem jeszcze kilka innych zainteresowań, jak pływanie kajakiem, nurkowanie (zodiakalna ryba...), jazda na rowerze czy – do jasnej cholery – ćwiczenia na siłowni! Nie było rady, wybrałem operację. Tak, operację, nie jakiś tam zabieg czy – jak w przypadku zwykłego złamania – złożenie i włożenie w gips. Operacja w pełnym znieczuleniu trwała prawie 3 godziny i polegała na przewierceniu wiertarką kości przedramienia, przeciągnięciu przez nią zerwanego wiązadła i przyszyciu go na miejsce. Potem jeszcze „tylko” miesiąc z ręką na temblaku, a po kolejnych 30 dniach rehabilitacji – kto wie, może nawet zasiądę za kierownicą! Minął już tydzień od rozpłatania mi w dwóch miejscach ręki, a ból w niej nie osłabł. Nie mogę się sam porządnie ubrać, umyć, zrobić czegoś do jedzenia, pograć z dzieckiem w piłkę. Spuchnięta łapa poci mi się niemiłosiernie w temblaku ze sztucznej tkaniny (ponoć innych nie ma). Ponownie uczę się pisać na komputerze jedną ręką, przez co pracuję o połowę dłużej. W nocy nie zasypiam bez dwóch tabletek nasennych. Na parę miesięcy stałem się niemal kaleką. Z tego wszystkiego chciałbym się choć porządnie opić, ale nawet tego mi nie wolno, bo alkohol rozrzedza krew i cholerstwo dłużej się będzie goić. Jeszcze przed operacją, kiedy uświadomiłem sobie, jak spędzę resztę lata, postanowiłem, że wpadnę w depresję i obrażę się na swój los. A dobiło mnie to wszystko tak bardzo dlatego, że do tej pory byłem wprost niesamowitym farciarzem, i to pod każdym względem. Na szpitale patrzyłem jak fan piłki nożnej na boisko do rugby – a niech sobie tam inni grają.

Ale właśnie największy szpital w Łodzi od depresji mnie uchronił. Co więcej – dał mi porządną lekcję pokory wobec życia.

BERIA I INNI
Świat według kiepskich
W zależności od doraźnych potrzeb Kaczyński przebiera Macierewicza w kobiece fatałaszki lub każe mu podpalić Polskę...

A TO POLSKA WŁAŚNIE
Psy
Są dzielni, odważni i odnoszą sukcesy; niektórzy zostali nawet wyróżnieni podczas Święta Policji. Ale są też gnębieni i wyniszczani przez swoich przełożonych – i o tych oficjalnie się nie mówi.

NIEZNANE RELIGIE
Bogowie tacy i owacy
Jeden na stu Brytyjczyków deklaruje oficjalnie, że jest członkiem Kościoła Jedi. Najszybciej rozwijająca się religia XXI wieku to wiara w Latającego Potwora Spaghetti. Ma ponad 10 milionów wyznawców.

ŚWIAT SIĘ ŚMIEJE
Dura lex, sed lex
Wielki rzymski filozof Cyceron powiedział: „Bądźmy niewolnikami prawa, abyśmy mogli być wolni”. Miał rację? Chyba nie do końca, bo jak uważać się za „wolnego”, kiedy w niedzielne popołudnie w Szwajcarii nie można suszyć prania?

GŁASKANIE JEŻA
Zespół Macierewicza
Różne straszliwe przypadłości atakują podstępnie i znienacka. Ktoś tam zapada na zespól Touretta, ktoś inny na zespół Downa. Prawdziwym jednak nieszczęściem jest wiadomość, że dopadł cię zespół Macierewicza.